Trump’ın Board of Peace Girişimi:
Uluslararası İlişkiler Teorileri Perspektifinden Stratejik ve Normatif Bir Analiz
Trump’s Board of Peace Initiative: A Strategic and Normative Analysis from the Perspective of International
Relations Theories
Abstract
This policy paper analyzes President Donald Trump’s Board of Peace initiative within the framework of international
relations theory. While initially designed as a post-conflict reconstruction mechanism for Gaza, the initiative
carries broader systemic implications
for the future architecture of global peace governance. Through realist, liberal institutional, and constructivist
lenses, this study evaluates the initiative as a hybrid model positioned at the intersection of hegemonic power
projection, institutional legitimacy, and normative acceptance.
The findings suggest that the long-term sustainability of the Board of Peace depends on three structural variables:
- balance-of-power management
- institutional inclusiveness and transparency
- local legitimacy production capacity
Beyond regional stabilization, the initiative represents a structural test case for the transformation of 21st
century peace architecture.
Ethical Statement
This policy paper has been prepared in accordance with academic integrity and ethical research standards. The
analysis acknowledges and properly references external sources that have informed its conceptual and empirical
framework. All referenced materials have been cited transparently, and the interpretations, theoretical extensions,
and strategic assessments presented herein reflect the independent analytical perspective of the author.
The present study has been developed drawing in part on the Atlantic Council article titled “The Promise and Peril
of Trump’s Board of Peace.” While the original article provided important insights regarding institutional design,
historical precedents, and international reactions, this paper does not merely reproduce its arguments. Instead, it
expands upon them through the integration of international relations theory (realism, liberal institutionalism, and
constructivism), geopolitical power mapping, and broader systemic analysis. The source text has been treated as an
analytical reference point, and all interpretations and strategic conclusions have been independently synthesized
within a distinct theoretical and policy-oriented framework.
Eric Alter, “The Promise and Peril of Trump’s Board of Peace,” Atlantic Council (2026).
Özet
Bu politika analizi, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Donald Trump’ın öncülüğünde oluşturulan Board of Peace
(Barış Kurulu) girişimini uluslararası ilişkiler teorileri bağlamında kapsamlı şekilde değerlendirmektedir. Çalışma,
girişimin yalnızca Gazze’nin savaş sonrası yeniden yapılanması çerçevesinde değil; aynı zamanda küresel barış
mimarisinin geleceği açısından taşıdığı yapısal ve normatif sonuçları analiz etmektedir. Realizm, liberal
kurumsalcılık ve konstrüktivizm teorileri temel alınarak yapılan değerlendirmede; Board of Peace’un hegemonik güç
projeksiyonu, kurumsal meşruiyet üretimi ve normatif kabul dinamikleri arasındaki gerilim alanında konumlandığı
tespit edilmiştir.
Analiz sonucunda, girişimin başarısının üç temel değişkene bağlı olduğu ortaya konulmuştur:
- Güç dengesi yönetimi
- Kurumsal kapsayıcılık ve şeffaflık
- Yerel meşruiyet üretme kapasitesi
Bu üç unsur arasındaki denge, Board of Peace’un sürdürülebilir barış üretme kapasitesini belirleyecektir.
Etik Açıklama:
Bu politika analizi ve ilgili değerlendirmeler, esasen Atlantic Council’de yayımlanan “The Promise and Peril of Trump’s Board of Peace” başlıklı makaleye atıf yapılarak kaleme alınmıştır. Analiz, makalede ele alınan kurumsal tasarım, tarihsel karşılaştırmalar ve uluslararası tepkiler gibi unsurlardan yararlanmakla birlikte, yalnızca bu tek kaynağa dayanmamaktadır; aynı zamanda uluslararası ilişkiler teorileri (realizm, liberalizm, konstrüktivizm) ve jeopolitik analiz çerçevesiyle genişletilmiş, sentezlenmiş ve sistemik bir biçimde yorumlanmıştır. Söz konusu makaleye doğrudan referanslar verilmiş, özgün argümanlar ve genişletilmiş çıkarımlar etik kurallara uygun şekilde belirtilmiştir. Bu bağlamda, kaynak eser tarafımızca bağımsız bir analiz nesnesi olarak kullanılmış, metindeki görüşler obj-ektif olarak değerlendirilmiş ve kendi analitik çerçevemizle ilişkilendirilmiştir.
Kaynak: Eric Alter, “The Promise and Peril of Trump’s Board of Peace,” Atlantic Council (2026).
1. Giriş
Board of Peace girişimi, klasik Birleşmiş Milletler barış operasyonlarından farklı olarak merkezî liderlik, hızlandırılmış karar alma mekanizmaları ve esnek finansman modeli üzerine inşa edilmiştir. Atlantic Council’de Eric Alter tarafından yayımlanan analizde, bu yapının vaatleri ve riskleri dengeli bir şekilde tartışılmıştır (Alter, 2026). Bu çalışma, söz konusu girişimi daha geniş bir teorik çerçevede konumlandırmayı amaçlamaktadır. Barış inşası yalnızca teknik bir yeniden yapılanma süreci değil; aynı zamanda egemenlik, norm, güç ve kimlik boyutlarını içeren çok katmanlı bir uluslararası politika meselesidir.
2. Realist Perspektif: Hegemonik Güç ve Stratejik Liderlik
Realist teoriye göre uluslararası sistem anarşiktir ve devletler güvenliklerini maksimize etmeye çalışır (Morgenthau, 1948; Waltz, 1979). Bu bağlamda Board of Peace, ABD’nin küresel liderliğini pekiştirme ve kriz bölgelerinde doğrudan stratejik etki üretme aracı olarak okunabilir. Merkezî liderlik modeli, hızlı karar alma kapasitesi ve Washington merkezli idari yapı, hegemonik istikrar teorisi çerçevesinde değerlendirildiğinde düzen kurucu bir güç projeksiyonu anlamına gelmektedir (Kindleberger, 1973).Ancak realist bakış açısı aynı zamanda dengeleme dinamiklerini de öngörür. Eğer girişim ABD hegemonyasının kurumsal genişlemesi olarak algılanırsa, diğer büyük güçler tarafından karşı koalisyonlar oluşturulabilir.
3. Liberal Kurumsalcı Perspektif: Meşruiyet ve Çok Taraflılık
Liberal kurumsalcılık, sürdürülebilir barışın kapsayıcı kurumlar ve şeffaf yönetişim mekanizmaları ile mümkün olduğunu savunur (Keohane, 1984). Board of Peace’un hızlı yapısı, bürokratik tıkanıklıkları aşma avantajı sunmaktadır. Ancak mali katkıya dayalı üyelik modeli, eşit temsil ilkesini zayıflatabilir. Birleşmiş Milletler sistemi yavaş olabilir; fakat normatif meşruiyet üretme kapasitesi yüksektir. Board of Peace’un başarısı, BM sistemi ile rekabet etmek yerine entegrasyon sağlayabilmesine bağlıdır.
4. Konstrüktivist Perspektif: Normlar, Kimlik ve Algı
Konstrüktivizm, uluslararası sistemde normların ve kimliklerin belirleyici rolünü vurgular (Wendt, 1999). Gazze gibi kimlik hassasiyeti yüksek bir bölgede barışın sürdürülebilirliği, yerel aktörlerin süreci sahiplenmesine bağlıdır. Eğer Board of Peace dışsal bir müdahale olarak algılanırsa, teknik başarılar toplumsal dirençle karşılaşabilir. Dolayısıyla normatif kabul, güvenlikten daha kritik bir değişkendir.
5. Politika Önerileri
- Yerel temsil mekanizmalarının kurumsal güvence altına alınması.
- Şeffaf karar alma ve bağımsız denetim süreçlerinin oluşturulması.
- BM sistemi ile koordinasyon ve normatif uyum sağlanması.
- Çok taraflı diplomasi kanallarının açık tutulması.
- Bölgesel aktörlerle stratejik danışma mekanizmalarının kurulması.
6. Sonuç
Board of Peace girişimi, yalnızca belirli bir çatışma sahasına yönelik operasyonel bir yeniden inşa mekanizması değil; 21. yüzyıl uluslararası barış ve güvenlik mimarisinin nasıl evrileceğine dair sistemik bir dönüm noktasıdır.
Bu yapı, klasik Westphalian egemenlik anlayışı ile post-Westphalian çok taraflı yönetişim modelleri arasındaki gerilimi somutlaştırmaktadır.
Girişim, küresel güç dağılımının yeniden şekillendiği, çok kutupluluğun belirginleştiği ve uluslararası kurumların meşruiyet krizleriyle karşı karşıya kaldığı bir dönemde ortaya çıkmıştır. Bu bağlamda Board of Peace, yalnızca bir kriz yönetim platformu değil; hegemonik liderlik, kurumsal reform ve normatif yeniden tanımlama sürecinin test alanıdır.
Gelecekte benzer mekanizmaların Ukrayna, Afrika Boynuzu, Güney Kafkasya veya
Hint-Pasifik gibi farklı jeopolitik alanlarda devreye sokulma ihtimali göz önüne alındığında, Board of Peace’un performansı küresel barış mimarisinin yeniden tasarlanmasında referans noktası haline gelebilir.
Bu nedenle mesele yalnızca belirli bir coğrafyanın yeniden inşası değil; uluslararası sistemin güç, kurum ve norm ekseninde yeniden dengelenmesidir.
Sürdürülebilir barış, ancak bu üç unsur arasında stratejik uyum sağlanabildiği ölçüde mümkün olacaktır.
Sonuç itibarıyla Board of Peace, küresel yönetişim mimarisinin geleceğine dair normatif bir tartışma, stratejik bir deney ve kurumsal bir dönüşüm alanıdır. Başarı ya da başarısızlık, yalnızca operasyonel çıktılarla değil; uluslararası düzenin yapısal istikrarına yaptığı katkı ile ölçülecektir.
Kaynakçalar:
https://www.atlanticcouncil.org/dispatches/the-promise-and-peril-of-trumps-board-of-peace/
Kindleberger, C. P. (1973). The World in Depression. University of California Press.
Morgenthau, H. J. (1948). Politics Among Nations. Knopf.
Waltz, K. N. (1979). Theory of International Politics. McGraw-Hill.
Wendt, A. (1999). Social Theory of International Politics. Cambridge University Press.”